Dürüst olayım, Çamlıca Kulesi açıldığından beri “Acaba gitmeye değer mi?” diye düşünüyordum. Sonunda bir hafta sonu kafaya koydum ve yola çıktım. Eğer siz de benim gibi kararsızsanız, peşin peşin söyleyeyim: O asansörden indiğiniz an gördüğünüz manzara, tüm o yükseklik korkusunu unutturuyor.
Yukarı Çıkış: Adrenalini Hissetmek
Kuleye giriş bayağı sıkı; güvenlikten geçip o hızlı asansörlere biniyorsunuz. Saniyeler içinde metrelerce yukarı çıkarken kulaklarınızın hafifçe tıkandığını hissedebilirsiniz, sakın korkmayın, zirveye yaklaşıyorsunuz! Kapılar açıldığında ise sizi 360 derecelik devasa bir İstanbul panorması karşılıyor.
Gözlem Katında Neler Var?
Benim gittiğim gün hava şansıma pırıl pırıldı. Adalar ayağınızın altında, Boğaz köprüleri birer oyuncak gibi, Tarihi Yarımada ise tüm heybetiyle karşınızda… Galata Kulesi’nden bakmaya benzemiyor; burada şehre gerçekten “yukarıdan” bakıyorsunuz.
Kulede beni en çok etkileyen 3 şey:
-
Sonsuzluk Hissi: Şehrin bittiği yeri görmek imkansız gibi. Karadeniz’den Marmara’ya kadar her yer önünüzde.
-
Kafeterya Molası: Seyir katının bir üstünde kafe/restoran bölümü var. “Dünyanın en yüksek kahvesini içiyorum” hissi paha biçilemez. (Fiyatlar biraz yüksek ama bu manzara için bir kerelik değer.)
-
İnteraktif Alanlar: İçeride dijital ekranlar ve dürbünler var, hangi binanın neresi olduğunu çözmek eğlenceli oluyor.
Gitmeyi Düşünenlere Tavsiyeler
-
Zamanlama: Eğer fotoğraf merakınız varsa mutlaka gün batımından bir saat önce orada olun. Şehrin ışıklarının tek tek yanışını izlemek resmen terapi gibi.
-
Bilet İşini Çözün: Kapıda sıra beklemek istemiyorsanız biletinizi online alın derim. Hafta sonları tahmin ettiğinizden daha kalabalık olabiliyor.
-
Rüzgar Faktörü: Kulenin içi gayet konforlu ama Çamlıca Tepesi genel olarak rüzgarlı bir yer, yanınıza ince bir hırka almayı unutmayın.
Sonuç olarak; Çamlıca Kulesi sadece bir radyo kulesi değil, İstanbul’un modern simgesi olmuş. Bir kere de olsa o asansöre binip şehre o yükseklikten “Merhaba” demelisiniz.
